ေနာက္ဆုံးတိုက္ပြဲ (လစ္ဗ်ား)

👇​ေသခ်ာဖတ္​ေစခ်င္တယ္

■ ေနာက္ဆုံးတိုက္ပြဲ (လစ္ဗ်ား)

ေတာ္လွန္ေရးေတြမွာေနာက္ဆုံး သို့မဟုတ္ အထြတ္အထိပ္တိုက္ပြဲက ၿမိဳ့ေတာ္သိမ္းတဲ့တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လစ္ဗ်ားနိုင္ငံမွာ အာဏာရွင္ဂဒါဖီလက္ထဲက ၿမိဳ့ေတာ္ထရီပိုလီကို သိမ္းပိုက္ဖို့ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ အၾကမ္းဖက္လက္နက္ကိုင္နည္း၊ အၾကမ္းမဖက္နိုင္ငံေရးအံတုနည္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္တို့ရဲေဘာ္ေတြ ေလ့လာအတုယူနိုင္ေအာင္ မၽွေဝလိုက္ပါတယ္။

တိုက္ကြက္-၁

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀ ရက္ေန႔ ထရီပိုလီၿမိဳ့ေတာ္မွာ ဆႏၵျပပြဲေတြ ေပါက္ဖြားလာခ်ိန္မွာ အသက္ ၃၀ အရြယ္ သြားဖက္ ဆိုင္ရာဆရာဝန္ နီဇာမွာနီ ဟာ အဂၤလန္နိုင္ငံ ကာဒစ္ဖ္ၿမိဳ့ သြားေဆးခန္းတခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ မိခင္နိုင္ငံက ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲသတင္းၾကားရတဲ့အခါ သူဟာ ခ်က္ျခင္းဘဲအထုပ္အပိုး ေတြျပင္ၿပီး ရရာေလယာဥ္နဲ႔ အျမန္ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ သူျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ အာဏာရွင္အစိုးရက အႀကီးအက်ယ္ၿဖိဳခြဲႏွိမ္နင္းေန တဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ 

ဒါေၾကာင့္ သူဟာ နဂိုေမၽွာ္လင့္ထားသလို ဆႏၵျပပြဲထဲ ဝင္မႏႊဲနိုင္ဘဲ ထိတ္လန႔္ေျခာက္ျခားေနတဲ့ ၿမိဳ့ေတာ္ထဲမွာ စစ္အစိုးရ ေျပာေရး

ဆိုခြင့္ရွိသူ မူဆာအီဘရာဟင္က အေျခအေနေတြအားလုံး ေကာင္းေနၿပီ၊ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဂဒါဖီ ေနာက္မွာ ျပည္သူလူထုေတြ ခိုင္ခိုင္မာမာရပ္တည္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ေလလုံးေတြ နားေထာင္ေနရပါတယ္။ 

အဲဒီဝါဒျဖန႔္ခ်က္ေတြကိုတန္ျပန္ၿပီး ေတာ္လွန္ေရးမီးေတာက္ကို ဆက္လက္ထြန္းညႇိဖို့၊ လူထုစိတ္ဓာတ္ကို ဆက္လက္ ျမႇင့္တင္ဖို့အတြက္ တခုခုလုပ္ရမယ္လို့ နီဇာမွာနီက ခံယူခဲ့ပါတယ္။

 တကယ္ေတာ့ သူ႔မွာ ေျမေအာက္ နိုင္ငံေရးလွုပ္ရွားမွု အေတြ႕အၾကဳံ ဘာမွမရွိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဘာသင္တန္း မွလဲ မတက္ဖူးပါဘူး။

ဧၿပီလမွာ သူနဲ႔ မိတ္ေဆြ တဒါဇင္ေလာက္ဟာ ၿမိဳ့ေတာ္အလယ္ဗဟိုမွာ အ႐ုဏ္ဦးဆႏၵျပပြဲတခု က်င္းပခဲ့ၿပီး မ်က္ႏွာကို ပုဝါစည္းလ်က္နဲ႔ အာဏာရွင္ကို ရွုံ႔ခ်တဲ့ေၾကညာခ်က္ကို ဖတ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြအားလုံးကို ဗီဒီယိုရိုက္ထားခဲ့ပါတယ္။

သူဟာ အစပိုင္းမွာ မသိနားမလည္တဲ့အတြက္ သူ႔နာမည္ရင္း နဲ႔ ဂ်ီေမးလိပ္စာကိုသုံးၿပီး လစ္ဗ်ားနိုင္ငံေရာက္ ဝါရွင္တန္ ပို့စ္ သတင္းေထာက္ကို ဆက္သြယ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ မၾကာခင္မွာဘဲ လုံျခဳံေရးကို သေဘာေပါက္လာၿပီး တင္း တင္းၾကပ္ၾကပ္သတိရွိခဲ့ပါတယ္။ ဘင္အစၥာ ဆိုတဲ့ ေရွးေဟာင္းနာမယ္ဝွက္ခံၿပီး သူ႔ဝမ္းကြဲညီရယ္၊ အင္မတန္ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရယ္ အတူတြဲၿပီး 'လြတ္လပ္တဲ့မ်ိဳးဆက္လွုပ္ရွားမွု' ဆိုတဲ့အဖြဲ႕ကို ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။

ထရီပိုလီၿမိဳ့မွာ သူ႔လိုဘဲ လူထုတိုက္ပြဲကို ဆက္လက္ရွင္သန္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ တျခားအဖြဲ႕ေလးေတြလဲ ရွိၾကပါ တယ္။ သူတို့ဟာ အေသးစားဆႏၵျပပြဲေလးေတြ လုပ္ၾကသလို တခါတေလ အစိုးရစစ္ေဆးေရးဂိတ္ေတြကို လက္နက္ ကိုင္တိုက္ခိုက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နီဇာကေတာ့ အၾကမ္းမဖက္အာဏာဖီဆန္ေရးသက္သက္ကို ေဇာင္းေပးပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့လွုပ္ရွားမွုေတြဟာ အယ္လ္ဂ်ာဇီးရား ႐ုပ္သံလိုင္းနဲ႔ ကမၻာ့မီဒီယာေတြေပၚ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။

ေဖေဖာ္ဝါရီလူထုတိုက္ပြဲ ျဖစ္တဲ့အခါ လစ္ဗ်ားအစိုးရက အင္တာနက္ကိုပိတ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နီဇာ့ညီဝမ္းကြဲ ၂၆ ႏွစ္အရြယ္ မြတ္က္တာမွာနီဟာ အစိုးရဝန္ထမ္းအိုင္တီကၽြမ္းက်င္သူပီပီ အစိုးရအင္တာနက္ထဲ ေဖာက္ဝင္၊ အစိုးရ ၿဂိဳလ္တုဆက္သြယ္ေရးစေလာင္းကိုသုံး၊ ဆႏၵျပပြဲသတင္းေတြ အ႐ုပ္ေတြကို ျပင္ပကမၻာကို ျဖန႔္ေပးခဲ့ပါတယ္။ 

ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္အတြင္း သူတို့ရဲ့အာဏာဖီဆန္ေရးလုပ္ရပ္ေတြ ကမၻာတလႊားက႐ုပ္သံလိုင္းေတြေပၚ ေရာက္သြားတဲ့အခါ သူတို့ဟာ အစိုးရအေနနဲ႔ အင္​တာနက္လမ္းေၾကာင္းကေန

သူတို့ဆီေျခရာခံနိုင္မယ္လို့​

 တြက္ၿပီး မြတ္က္တာလုပ္တဲ့ အစိုးရ႐ုံး ေခါင္မိုးေပၚက ၁.၈ မီတာ ၿဂိဳလ္တုစေလာင္းတခုကို အသာျဖဳတ္ခိုးခဲ့ပါတယ္။ လူထု အုံႂကြမွု ျဖစ္ၿပီးကတည္းက အစိုးရဝန္ထမ္းေတြကလဲ ႐ုံးမတက္ၾကေတာ့တဲ့အတြက္ စေလာင္းႀကီးကို ေအးေအးေဆး ေဆးမ လာနိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစေလာင္းနဲ႔ဘဲ ျပင္ပကမၻာကို တိုက္ရိုက္ခ်ိတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ စေလာင္းကိုေတာ့ မၾကာခဏ ေနရာေရႊ႕ေပးပါတယ္။

နီဇာနဲ႔ရဲေဘာ္ေတြဟာ နက္-နီ-စိမ္း လစ္ဗ်ားအလံေဟာင္း (ဝါ) သူပုန္အလံကို ညဖက္မွာ တံတားေတြမွာ ခ်ိတ္ဆြဲ၊ လမ္းမေတြေပၚ မွုတ္ေဆးနဲ႔ျဖန္း လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မီးပုံးပ်ံေတြမွာ အလံခ်ိတ္ၿပီး အ႐ုဏ္တက္မွာ လႊတ္တင္တာလဲ လုပ္သလို လမ္းေဒါင့္ေတြမွာ ေလာ္စပီကာေတြဆင္ၿပီး နိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းေဟာင္း လႊင့္တာလဲ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အေရး အႀကီးဆုံးက ဒီလုပ္ရပ္အားလုံးကို ဗီဒီယိုရိုက္ၿပီး သတင္းထုတ္လႊင့္တာဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ ဗီဒီယိုသတင္းေတြကို သတင္းဌာနေတြဆီပို့လိုက္တဲ့အခါ လူထုေတြအူလွိုက္သဲလွိုက္ခ်စ္တဲ့ဂဒါဖီ ဆိုတဲ့ မဲျပာပုဆိုး အစိုးရသတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကြဲလြဲၿပီး သက္ဝင္လန္းဆန္းလွတဲ့အတြက္ မီဒီယာေလာကမွာ အင္မတန္ေပါက္ခဲ့ ပါတယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပသတင္းေထာက္ေတြဟာ ဂဒါဖီ ျပန္ၾကားေရးက ေျပာတာကိုဘဲ သတင္းပို့ေနရခ်ိန္မွာ နစ္ဇ္ ဆိုတဲ့နာမယ္နဲ႔ ျပင္ပကမၻာကို ထရီပိုလီမွာ ဂဒါဖီက ဘယ္ေလာက္ဖိႏွိပ္တဲ့ၾကားထဲက ေတာ္လွန္ေရး ဆက္ရွင္သန္ေန ဆဲျဖစ္ေၾကာင္း အေထာက္အထားနဲ႔ ခိုင္ခိုင္လုံလုံသတင္းျဖန႔္နိုင္ခဲ့ပါတယ္။

 နီဇာဟာ သတင္းေတြကို အီးေမး၊ စကိုင္ပီ အျပင္ သတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ လၽွို့ဝွက္ခ်ိန္းေတြ႕ၿပီးေတာ့လဲ ေပးခဲ့ပါတယ္။ 

နီဇာ့မိသားစုကေတာ့ တခါတေလ သူ႔ကိုေထာက္ခံလိုက္ ("နင္က ငါတို့မိသားစုကို ဂုဏ္တက္ေအာင္လုပ္ေပးေနတာ")၊ တခါတေလ ေၾကာက္လန႔္တုန္လွုပ္လိုက္("နင့္ေၾကာင့္ အကုန္ဒုကၡေရာက္ကုန္မယ္ဟဲ့") ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဂဒါဖီအစိုးရ ဟာ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြကို ေဒါကန္လြန္းအားႀကီးလို့ အႀကီးအက်ယ္ေထာက္လွမ္း လိုက္ရွာခဲ့သလို အစိုးရတီဗီလိုင္းကေန ၿပီးေတာ့လဲ သတ္ပစ္ရမယ့္ႂကြက္တေကာင္လို့ သူ႔ကို ဆဲဆို ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ပါတယ္။

နီဇာ့ကိုဖမ္းဖို့ လိုက္ေနတာ နာမယ္ႀကီးလာေတာ့ တေယာက္ေယာက္က ေထာက္လွမ္းေရးကို သတင္းေပးလိုက္ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ နီဇာတို့ကိုမမိဘဲ မိသားစုကိုဘဲ ေတြ႕သြားခဲ့ပါတယ္။ ဇူလိုင္ ၂၄ ရက္မွာ နီဇာ့ညီဝမ္းကြဲေနာက္ တေယာက္ကို ဖမ္းသြားၿပီး က်င္စက္နဲ႔တို့စစ္တာေတြ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ နီဇာ့ညီမရဲ့ကေလးေတြကိုလဲ ေခၚသြားမယ္လို့ ၿခိမ္းေျခာက္ပါေသးတယ္။

နီဇာကေတာ့ က်ဴနီးရွားထြက္သြားၿပီလို့ သတင္းလႊင့္ၿပီး တျခားနာမယ္တခုနဲ႔ ပိုလၽွို့လၽွို့ဝွက္ဝွက္ ဆက္လွုပ္ရွားခဲ့ပါ တယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ပလီေတြ၊ ေဈးေတြနားမွာ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့တာေတြကို နီဇာ ေရွာင္နိုင္ခဲ့ပါတယ္။

 ဂဒါဖီ ရဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ေတြ လုံျခဳံေရးအဖြဲ႕ေတြဟာ အင္မတန္အစြမ္းထက္တယ္လို့ အရင္ကၾကားထားေပမဲ့ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ လစ္ဗ်ားနိုင္ငံရဲ့ ခၽြတ္ျခဳံက်ေနတဲ့ က်န္းမာေရး ပညာေရးစနစ္ေတြလိုဘဲ အစြမ္းအစေတြတုံးေနတာ နီဇာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တနိုင္ငံလုံး ၿပိဳလဲေနသလို စစ္အစိုးရယႏၲရားႀကီးကလဲ ခ်ိနဲ႔နဲ႔ျဖစ္ေနတယ္လို့ နီဇာက သုံးသပ္ပါတယ္။

သူဟာ ေျခာက္လလုံးလုံး အာဏာရွင္မ်က္လုံးေအာက္မွာ ထရီပိုလီၿမိဳ့ေတာ္အတြင္း လၽွို့ဝွက္အံတုဆႏၵျပပြဲကို ဦးစီး ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ အာဏာဖီဆန္ေရးလွုပ္ရွားမွုကို ခေရေစ့တြင္းက် ဓာတ္ပုံ-ဗီဒီယိုေတြနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ၿပီး ေဖ့စ္ဘြတ္က္မွာတင္၊ ခိုးယူထားတဲ့ ၿဂိဳလ္တုဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ ကမၻာကိုျဖန႔္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

 အစိုးရမႀကိဳက္တာေတြ လုပ္ၿပီး ဂဒါဖီ အခံရခက္ေအာင္ ေကာင္းေကာင္းလုပ္နိုင္ခဲ့ပါတယ္။ "အစိုးရက မေက်နပ္ေလ ကိုယ္လုပ္တာမွန္ေလ ဆိုတဲ့သေဘာဘဲဗ်" လို့ နီဇာကေျပာျပပါတယ္။

ထရီပိုလီ လူထုအုံႂကြမွု ျဖစ္ၿပီး ေျခာက္လတိတိအၾကာမွာ ၿမိဳ့ေတာ္လူထုဟာ ေနာက္တခါ အုံႂကြၿပီး လြတ္ေျမာက္သြား ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

"ဂဒါဖီလက္ေအာက္ လစ္ဗ်ားနိုင္ငံမွာ အေရးႀကီးတာက အလံလႊင့္ထားဖို့ဘဲဗ်၊ ဟင့္အင္းလို့ ေျပာဖို့လိုတယ္၊ အေျပာင္း အလဲလိုခ်င္တယ္ေဟ့လို့ ေျပာဖို့လိုတယ္" လို့ နီဇာက သတင္းေထာက္ေတြကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပန္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ 

တိုက္ကြက္-၂

ၾသဂုတ္လ ညတည ထရီပိုလီၿမိဳ့ထဲကတိုက္ခန္းတခုမွာ လူတစုဟာ ညပိုင္း႐ုပ္သံသတင္းေတြကို ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကပါ တယ္။ ဒီ လစ္ဗ်ားအယ္လ္အာရာ ႐ုပ္သံလိုင္းကို ကာတာနိုင္ငံ ဒိုဟာကလႊင့္တာျဖစ္ၿပီး ေတာ္လွန္ေရးဘက္က ေထာက္ခံတဲ့လိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရာမာဒန္ဥပုသ္ ထြက္ၿပီးေတာ့ လူေတြက ပလီေတြဆီသြားေနတဲ့အခ်ိန္ ည ၈ နာရီခြဲတိတိမွာ ခုနကလူေတြ ေစာင့္ေမၽွာ္ေနတဲ့သတင္းစကား ေပၚလာပါတယ္။ ႐ုပ္သံသတင္း တင္ဆက္သူက တေန႔ တာအစီအစဥ္ မသိမ္းခင္မွာ "ပရိသတ္မ်ားကို က်ေနာ္တို့က ေသခ်ာေပါက္ေအာင္ပြဲ တကယ္ေပးလိုက္ပါၿပီ" လို့ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဒါဟာ ကိုရန္က်မ္းျမတ္လာစာပိုဒ္တခုပါ။ ဒါေပမဲ့ ဆုတ္က္အယ္လ္ဂ်ဴမာ ရပ္ကြက္ထဲက အခန္းတခုထဲမွာ တီဗီၾကည့္ ေနတဲ့လူေတြအတြက္ကေတာ့ ဒီ့ထက္ပိုပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ ၿမိဳ့တြင္းကေန ပုန္ကန္ထႂကြဖို့ စကားဝွက္ တခု ျဖစ္လို့ပါဘဲ။ တီဗီကေန စကားဝွက္ေျပာလိုက္ၿပီးေနာက္ ၄၈ နာရီအတြင္းမွာ ထရီပိုလီၿမိဳ့လူထုဟာ ေျခာက္လ ၾကာလစ္ဗ်ားေတာ္လွန္ေရးကို အထြတ္အထိပ္ေရာက္ေအာင္ တြန္းတင္လိုက္ၾကၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ မလွည့္စတမ္း ေသခ်ာေအာင္လုပ္လိုက္ၾကပါတယ္။ အာရပ္နိုးထမွုကို အားသစ္ေလာင္းလိုက္ၾကပါတယ္။

တီဗီၾကည့္ေနတဲ့လူေတြဟာ ဒီပုန္ကန္ထႂကြမွုရက္ခ်ိန္းအတြက္ ရက္သတၱပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပင္ဆင္ေနခဲ့တဲ့ ေျမ ေအာက္ေတာ္လွန္ေရးသမား ၆၂ ေယာက္အုပ္စုထဲက ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထဲမွာ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ဆိပ္ကမ္းအလုပ္သမား မာလစ္အဘာဂို လဲပါဝင္ပါတယ္။ သူဟာ ေအေကေသနတ္ကိုဆြဲၿပီး သူ႔ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔အတူ လမ္းမေတြေပၚ ေျပးထြက္ ခဲ့ပါတယ္။ "က်ေနာ့္ရင္ေတြ တအားခုန္ေနတယ္။ က်ေနာ္ အာဇာနည္ျဖစ္ရင္ျဖစ္သြားနိုင္တယ္လို့ ေတြးမိတယ္" လို့ ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

လမ္းမေပၚမွာ ဂဒါဖီဆန႔္က်င္ေရးေႂကြးေၾကာ္သံေတြတိုင္ေနတဲ့ လူအုပ္စုကေလးကိုေတြ႕ေတာ့ ပလီထဲကလဲ ေႂကြး ေၾကာ္သံေတြ ထြက္လာပါတယ္။ မၾကာခင္ေလးအတြင္းမွာ ပလီထိပ္က ေလာ္စပီကာေတြကေန မိုးျခဳံးသံလို ျမည္ဟိန္း လွတဲ့ တိုက္ပြဲေခၚသံ ထြက္လာပါတယ္။ "အလႅာအရွင္ျမတ္သည္ အႀကီးျမတ္ဆုံး" ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံျဖစ္ပါတယ္။ 

အေကာက္ခြန္ဝန္ထမ္း ခါလစ္ဟူေမဒါက အဲဒီေႂကြးေၾကာ္သံ ထြက္ေပၚလာခ်ိန္မွာ ေဈးထဲ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ဝယ္ဖို့ တန္းစီေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအသံဟာ သူ႔အတြက္ ဗုံးသံ ဂ်က္ေလယာဥ္သံထက္ပိုၿပီး ရိုက္ခတ္သြားပါတယ္။ သူ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို သူသိသြားပါၿပီ။ စားေသာက္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ဆာလင္မ္ဘူရိုင္ကလဲ ေက်ာက္ခဲေတြ တအိတ္ႀကီး ဆြဲၿပီး ဟူေမဒါေနာက္ ေျပးထြက္လာပါတယ္။ အက္ဘဒူ ဆိုသူ အလုပ္လက္မဲ့တေယာက္ကေတာ့ မိုလိုေတာ့ ဓာတ္ဆီ ပုလင္းဗုံးတလုံး ကိုင္ၿပီး ထြက္လာပါတယ္။ 

လူအုပ္ဟာ ဆယ္ဂဏန္းကေန ရာဂဏန္း ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါဟာ ေဖေဖာ္ဝါရီလတုန္းက ဆႏၵျပပြဲေတြကို ေသြးေခ်ာင္း စီးႏွိမ္နင္းၿပီးကတဲက ထရီပိုလီၿမိဳ့ေတာ္မွာ ပထမဆုံးေပၚလာတဲ့ အတိအလင္းဆႏၵျပပြဲေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ခ်က္ျခင္း လိုလို လုံျခဳံေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြ ကားႀကီးေတြနဲ႔ ေရာက္လာၿပီး ဆႏၵျပသူေတြကို ေသနတ္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆႏၵျပသမားေတြက မေတြေဝ မေၾကာက္လန႔္ဘဲ တလွမ္းခ်င္း ေရွ႕တိုးၾကပါတယ္။

မၾကာခင္မွာ ႏွစ္ဖက္အၾကား မီတာ ၁၀၀ ေလာက္ေတာင္ မျခားေတာ့ပါဘူး။ အာဏာရွင္ရဲ့ လက္ေျဖာင့္ေသနတ္ သမားေတြက အနားက တိုက္ျမင့္ႀကီးတခုေပၚမွာ ေနရာယူထားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆႏၵျပသမားတစုက လမ္းေဘး မွာရပ္ထားတဲ့ကားေတြကို ဓာတ္ဆီေလာင္းၿပီး မီးရွို့လိုက္ပါတယ္။ "က်ေနာ္တို့က ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္တာ၊ အစိုးရတပ္ေတြ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားေအာင္လုပ္တာ" လို့ ဘူရိုင္ကေျပာပါတယ္။

ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္သြားပါတယ္။ လုံျခဳံေရးတပ္ေတြက ေသနတ္ေတြနဲ႔ စပစ္ၾကပါတယ္။ က်ည္ဆံေတြ တရႊီရႊီ ျဖတ္သြားတဲ့ၾကားက ဆႏၵျပသမားေတြဟာ ကြန္ကရစ္တုံးေတြ အမွိုက္ပုံးေတြေနာက္ အကာကြယ္ယူၾကပါတယ္။ 

စစခ်င္းမွာ လုံျခဳံေရးတပ္ဖြဲ႕ဝင္ေတြက ဆႏၵျပသမားေတြထက္ သုံးဆေလာက္ ပိုအင္အားမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆႏၵျပပြဲ ေတြက တရပ္ကြက္ၿပီးတရပ္ကြက္ တလမ္းၿပီးတလမ္းပ်ံ႕လာတာေၾကာင့္ မၾကာခင္မွာ လုံျခဳံေရးတပ္ဖြဲ႕ဝင္ေတြရဲ့ ေနာက္ဖက္လမ္းေတြမွာ ဆႏၵျပသမားေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ ေသနတ္စပစ္ၿပီး သိတ္မၾကာခင္မွာ အစိုးရတပ္ေတြ ဟာ အဝိုင္းခံအေျခအေန ေရာက္သြားပါတယ္။ ေသနတ္ရွိတဲ့ ဆႏၵျပသမားနည္းနည္းပါးပါးက စၿပီး ျပန္ပစ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ့ကေတာ့ ေက်ာက္ခဲေတြနဲ႔ ေပါက္ၾကပါတယ္။ "က်ေနာ္က ေသနတ္မကိုင္ရဲဘူးဗ်။ ဒါေၾကာင့္ မိုလိုေတာ့ပုလင္းဗုံး နဲ႔ဘဲပစ္တယ္ေလ" လို့ဘူရိုင္ကေျပာပါတယ္။

အဲဒီပြဲမွာ ပုလိပ္ ၁၃ ေယာက္ေသၿပီး ပုလိပ္ ၃၀ ကို အရွင္ဖမ္းမိခဲ့ပါတယ္။ က်န္တဲ့လုံျခဳံေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြ ထြက္ေျပးသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီေနရာဟာ အာဏာရွင္လက္ေအာက္ ၄၂ ႏွစ္တာေနခဲ့ရတဲ့ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့မွုေတြ စေမွး မွိန္ေပ်ာက္ကြယ္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ေနရာ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

 "က်ေနာ္တို့ဟာ မ်ိဳးဆက္တဆက္လုံး အေၾကာက္တရား ေအာက္ ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ အသစ္ျပန္ေမြးလာသလိုဘဲဗ်ာ" လို့ ဘူရိုင္က ေျပာပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြ ကေလးသူငယ္ေတြကလဲ လမ္းမေတြေပၚ မရြံ့မရဲထြက္လာၾကၿပီး သူတို့ဘဝတသက္မွာ ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ အစိုးရအာဏာစက္နဲ႔ ကင္းကင္းလြတ္လြတ္ခံစားၾကရပါတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မသိၾကတဲ့လူစိမ္းေတြ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းဖက္ယမ္းၾက၊ ဘုရားကိုပူေဇာ္ၾက၊ သူပုန္ေတြကလဲ ေသနတ္ေတြ မိုးေထာင္ပစ္ၾကပါ တယ္။

သူ႔အလိုအေလ်ာက္ပုန္ကန္ထႂကြသလို ထင္ရေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ လေပါင္းမ်ားစြာ စနစ္တက်ျပင္ဆင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးေတြထဲမွာ၊ ကားေနာက္ခန္းေတြထဲမွာ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးညႇိႏွိုင္းခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆုံးစခဲ့တာက ဇန္နဝါရီလမွာ က်ဴနီးရွားေတာ္လွန္ေရးေၾကာင့္ စိတ္အားတက္ႂကြေနတဲ့ နိုင္ငံေရးလွုပ္ရွားသူ ၁၅ ေယာက္ လၽွို့ဝွက္ေတြ႕ဆုံၾကၿပီး လြတ္လပ္ခြင့္ေတြေတာင္းဆိုတဲ့ ေၾကညာစာတမ္းတေစာင္ထုတ္ဖို့ အစီအစဥ္ဆြဲခဲ့ၾက ပါတယ္။ ဒီ ၁၅ ေယာက္ထဲမွာ ဆရာဝန္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ပါဝင္ၿပီး ပညာတတ္လူ တန္းစားေတြရဲ့ မေက်နပ္ခ်က္ေတြ ပြင့္အံလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို့ ေၾကညာခ်က္ မထုတ္နိုင္ခင္ ေဖေဖာ္ဝါ ရီ ၁၅ ရက္မွာ ဘင္ဂါဇီမွာ ဆႏၵျပပြဲေတြ ေပါက္ကြဲထြက္လာပါတယ္။

 ထင္ရွားတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေရွ႕ေနတေယာက္ အဖမ္းခံရတာက စခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရက္ပိုင္းအတြင္း ထရီပိုလီကို ဆႏၵျပပြဲေတြကူးစက္လာပါတယ္။ "က်ေနာ္တို့က ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြလို့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခံယူထားတာဗ်။ အခုေတာ့ လက္ေတြ႕မွာ လူထုေနာက္မွာ က်န္ေနခဲ့တယ္" လို့ ကနဦး ၁၅ ေယာက္အုပ္စု ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ျပန္ဆရာဝန္ မူဟာမက္ဒ္အိုမီယစ္ရွ္က ေျပာပါတယ္။ 

ထရီပိုလီမွာ ေဖေဖာ္ဝါရီအုံႂကြမွု ႏွိမ္နင္းခံရတဲ့အခါ အိုမီယစ္ရွ္တို့အဖြဲ႕ ေျမေအာက္သၽွိုးခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူတို့အုပ္စုဟာ ထရီပိုလီ ေဒသႏၲရေကာင္စီလို့ လူသိမ်ားလာၿပီး ထရီပိုလီအေျခစိုက္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕ ၉ ဖြဲ႕ကို ဦး ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို့ဟာ ဘင္ဂါဇီကသူပုန္ေတြနဲ႔ သီးျခားကင္းလြတ္စြာလွုပ္ရွားၿပီး လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕တခု နဲ႔ လၽွို့ ဝွက္ကလပ္စည္းေတြကို ၿမိဳ့ေတာ္အႏွံ့ ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ၿဂိဳလ္တုဖုံးေတြ ခိုးသြင္းၿပီး အခ်င္းခ်င္းဆက္သြယ္တဲ့အခါ စကားဝွက္ေတြသုံးၾကပါတယ္။ ဥပမာ- ေဆးဝါးေတြ ဝယ္လာၿပီလို့ ေျပာရင္ ေအေက-၄၇ ကို ဆိုလိုတာမ်ိဳး။

ေဒသႏၲရေကာင္စီရဲ့ စစ္ေကာ္မတီက လွုပ္ရွားတက္ႂကြသူေတြကို ထရီပိုလီၿမိဳ့ေတာ္ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကား လမ္းေျမႇာင္ေလးေတြမွာ လၽွို့ဝွက္ၿပီး စစ္သင္တန္း စေပးခဲ့ပါတယ္။ လူ ၂၀ ေလာက္က က်ဴနီးရွားကို တိတ္တဆိတ္သြားၿပီး သူပုန္စစ္ဆင္ေရးေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနာက္မွာ လစ္ဗ်ားအေနာက္ပိုင္းေတာင္တန္းေတြ ေပၚမွာ ေနတိုးစစ္သားေတြ ေနတိုးေထာက္လွမ္းေရးေတြဆီ စစ္သင္တန္းတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြဟာ လက္နက္ရဖို့ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ အဓိက လက္နက္ရတာက ဂဒါဖီ ဆီက ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္အာဏာရွင္ႀကီးဟာ သူ႔ကို ျပည္သူလူထုေတြက အင္မတန္ၾကည္ညိဳ ေထာက္ခံ တယ္လို့ ထင္ေနၿပီး ထရီပိုလီၿမိဳ့သားေတြ သူ႔ဖက္က ကာကြယ္တိုက္ေပးမယ္လို့ ယုံၾကည္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူယုံၾကည္ရတဲ့ ၿမိဳ့သူၿမိဳ့သားေတြကို လက္နက္ေတြ ထုတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ လက္နက္ရတဲ့လူေတြအမ်ားစုက သူပုန္ ေတြဆီ ျပန္ေရာင္းစားခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ့ကလဲ သူပုန္ေတြဘက္က တိုက္ခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ့လက္နက္ေတြကို ေရလမ္း ကေန ၿမိဳ့ေတာ္ထဲခိုးသြင္းခဲ့သလို တခ်ိဳ့ကိုေတာ့ အစိုးရလက္နက္တိုက္ေတြက ခိုးယူခဲ့ၾကပါတယ္။

သူပုန္ေတြဟာ ပုန္ကန္ထႂကြဖို့ေန႔အျဖစ္ ၾသဂုတ္ ၂၀ ရက္ကို သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီရက္မေရာက္ခင္မွာ လၽွို့ဝွက္သူပုန္တပ္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္း မူစတာဖာနိုအာ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ သူဟာ ပုန္ကန္ထႂကြမွုကို စီစဥ္ျပင္ဆင္ရာမွာ အဓိကက်သူျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ ဆက္သြယ္ စုံစမ္းမရလို့ အားလုံးလန႔္ဖ်န႔္ၿပီး ဖုံးေတြ ပိတ္ထား လိုက္ၾကပါတယ္။ မၾကာခင္သိရတာက သူနဲ႔သူ႔လူတခ်ိဳ့ကို လုံျခဳံေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြက မိသြားတဲ့အေၾကာင္း သိရေပမဲ့ အဖမ္းခံရသူတေယာက္က ဖုံးတလုံးခိုးသြင္းၿပီး လြတ္ေနတဲ့လူေတြကို သတိေပးနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ တခ်ိဳ့က က်ဴနီးရွားကိုထြက္ေျပးၿပီး အမ်ားစုကေတာ့ ပိုၿပီး ေျမေအာက္နက္နက္သၽွိုးခဲ့ၾကပါတယ္။ 

ေျမေအာက္သၽွိုးတာ အၾကာႀကီးသၽွိုးလို့ မရနိုင္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္တဲ့အတြက္ နဂိုအစီအစဥ္အတိုင္းဆက္လုပ္ဖို့ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဂဒါဖီ့လူေတြက လိုက္ေထာက္လွမ္းေနပါၿပီ။ ဂဒါဖီဟာ လူေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး နိုင္ငံေတာ္သစၥာ ေဖာက္မွုနဲ႔ တရား႐ုံးတင္ ကြပ္မ်က္ဖို့ လူစာရင္းျပဳစုေနတာ အတြင္းသတင္းရခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုန္းေအာင္းေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ နယ္စပ္ဟိုဘက္ေရာက္ေနတဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြက ရပ္ကြက္ေတြထဲက ကလပ္စည္းေတြဆီ ဆက္ သားေတြလႊတ္ၿပီး ပုံကန္ထႂကြမယ့္ရက္အတြက္ စကားဝွက္နဲ႔ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြ ျဖန႔္ေဝခဲ့ပါတယ္။ 

"က်ေနာ္တို့အေနနဲ႔ ပုန္ကန္မွုကို ၂၄ နာရီေလာက္ေတာ့ ထိန္းထားနိုင္မယ္လို့ ယုံၾကည္တယ္" လို့ အိုမီယစ္ရွ္က ေျပာပါ တယ္။ ဒီေလာက္ၾကာၾကာထိန္းထားနိုင္ရင္ မစၥရာထာ၊ အေနာက္ဖက္ေတာင္တန္းနဲ႔ တျခားေနရာေတြက သူပုန္တပ္ ေတြ ဝင္လာနိုင္ဖို့ အခ်ိန္လုံေလာက္ပါတယ္။ "စစ္အစိုးရက တၿမိဳ့လုံးနဲ႔ မတိုက္နိုင္ဘူးေလ။ ဒီအေပၚမွာ က်ေနာ္တို့ စြန႔္လုပ္တာ" လို့ အိုမီယစ္ရွ္က ဆက္ေျပာပါတယ္။

ေရွ႕ပိုင္းမွာေျပာခဲ့တဲ့ ပုလိပ္ေတြအေပၚနိုင္တဲ့တိုက္ပြဲၿပီးေနာက္မွာ မိန္းမတေယာက္ဟာ သူမတိုက္ေခါင္မိုးေပၚတက္ၿပီး ေအာက္ကလူအုပ္ထဲကို ေအေကနဲ႔ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆႏၵျပသမားေတြဟာ အဲဒီတိုက္ကို ပစ္ခတ္စီးနင္းၿပီး အဲဒီမိန္းမကို အရွင္ဖမ္းမိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမိန္းမက ဂဒါဖီကို ေသတဲ့အထိ ေထာက္ခံမယ္လို့ ေျပာပါတယ္။ "သူ႔လိုလူမ်ိဳးေတြ လမ္း တိုင္းမွာရွိတယ္ဗ်" လို့ ထမင္းဆိုင္ရွင္ ဘူရိုင္ကေျပာပါတယ္။ တခ်ိဳ့သူပုန္ေတြက အဲဒီလူေတြကို ေတာ္လွန္ေရးတရား စီရင္မွုနဲ႔ ရွင္းပစ္ခ်င္ၾကေပမဲ့ ေခါင္းေအးေအးထားတဲ့ လူႀကီးပိုင္းေတြက ေျဖာင္းျဖၿပီး ရပ္ကြက္ထဲက ေမာင္းထုတ္႐ုံဘဲ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနတိုးတပ္ဖြဲ႕ေတြက ထရီပိုလီကသူပုန္ ၂၀ ေလာက္ကို ၿမိဳ့ထဲကပစ္မွတ္ ေျမပုံညႊန္းေတြ ေပးတတ္ေအာင္ သင္ေပး ခဲ့တဲ့အတြက္ ေနတိုးေလယာဥ္ေတြဟာ အဓိကက်တဲ့အစိုးရအေဆာက္အအုံေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ဗုံးၾကဲ တိုက္ခိုက္နိုင္ခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ ေျမေအာက္ကလပ္စည္းေတြရဲ့ ဟန္ခ်က္ညီလွုပ္ရွားမွုအရ ပုန္ကန္ထႂကြမွု ေတြဟာ တၿမိဳ့လုံးမွာ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ ဂဒါဖီ့တပ္ေတြကလဲ ရက္ရက္စက္စက္တုန႔္ျပန္တဲ့အတြက္ ဆႏၵျပသမား အေတာ္မ်ားမ်ားေသခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အုံႂကြမွုက အင္မတန္ျပန႔္ႏွံ့လွတဲ့အတြက္ လုံျခဳံေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြက အကုန္လုံး ကို မရွင္းလင္းပစ္နိုင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ပုန္ကန္သူေတြနဲ႔ အာဏာရွင္ဘက္သားေတြ ၂၄ နာရီနီးပါး တိုက္ခိုက္ၾကၿပီး ေနာက္ ၾသဂုတ္ ၂၁ ရက္ညေနပိုင္းမွာ ျပင္ပသူပုန္တပ္ကူေတြ ဇာဝီယာၿမိဳ့ကေနေရာက္လာသလို မစၥရာထာၿမိဳ့ကေန လဲ ေလွေတြနဲ႔ ေရာက္လာပါတယ္။ ဝင္လာတဲ့သူပုန္ေတြကို ထရီပိုလီၿမိဳ့အဝင္ လုံျခဳံေရးတာဝန္က် အရာရွိႀကီးတဦးက နားလည္မွုယူၿပီး အခုအခံမရွိဖြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္တေန႔လုံး ဒီသူပုန္စစ္ကူေတြဟာ ဂဒါဖီ့ေျခကုတ္ေတြကို တခုၿပီးတခု တိုက္ခိုက္သိမ္းယူၾကတဲ့အတြက္ စစ္အစိုး ရ ယႏၲရားႀကီး ၿပိဳက်လာပါေတာ့တယ္။ ဒုံးက်ည္ေတြ ေပါက္ကြဲတဲ့အသံ တျဖည္းျဖည္းနီးလာတဲ့အခါ ေလတပ္ ဗိုလ္ မူဟာမက္ဖာရာဂ်လာဟာ နာမယ္ဆိုးလွတဲ့ အဘူစလင္မ္ေထာင္ဆီ ေလၽွာက္သြားၿပီး ဝါဒါေတြကို လြတ္ရာကၽြတ္ ရာေရွာင္သြားဖို့ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ နားခ်ခဲ့ပါတယ္။ လစ္ဗ်ားဆႏၵျပပြဲေတြအစပိုင္းတုံးက ဆႏၵျပသမားေတြကို ေလယာဥ္နဲ႔ ဗုံးၾကဲဖို့ ျငင္းဆန္ခဲ့တဲ့ ဖာရာဂ်လာက အက်ဥ္းေထာင္တံခါးေသာ့ေတြကို တခုၿပီးတခု ေအေကနဲ႔ပစ္ဖြင့္ေပးၿပီး နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြအမ်ားအျပားပါဝင္တဲ့ အက်ဥ္းသား ၁၅၀၀ ကို ေထာင္ဖြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အလားတူဘဲ တၿမိဳ့လုံးမွာရွိ တဲ့ ေထာင္ေတြ အခ်ဳပ္ေတြကိုဖြင့္ၿပီး အက်ဥ္းသားေတြကို လႊတ္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။

 လြတ္လာတဲ့အထဲမွာ ထရီပိုလီ သူပုန္တပ္မွူး နိုအာလဲ ပါပါတယ္။ သူကေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံထားရပါတယ္။ အက်ဥ္းသားေတြ အားလုံး လြတ္လာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ့ကို ဂဒါဖီတပ္ေတြက အစုအျပဳံလိုက္သတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ 

ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြက နိုင္ငံေတာ္ျပယုဂ္ျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ့ေတာ္ကိုသိမ္းလိုက္နိုင္လို့ ေတာ္လွန္ေရးသရဖူ ေဆာင္းသြား ေပမဲ့ အာဏာရွင္ဂဒါဖီကေတာ့ ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါး တသားတည္းက်ေအာင္ ထြက္ေျပးသြားခဲ့လို့ လိုက္လံရွင္းလင္းမွုေတြ ဆက္လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၄၂ ႏွစ္လုံးလုံး အႂကြင္းမဲ့အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ လူသတ္ႏွိပ္စက္၊ စည္းစိမ္ခံ၊ လိင္ ကိစၥေသာင္းက်န္းခဲ့တဲ့ ဂဒါဖီ ဟာ ၂၀၁၁ ခု ေအာက္တိုဘာ ၂၀ ရက္မွာေတာ့ ေတာ္လွန္တဲ့ျပည္သူေတြရဲ့ တရား စီရင္မွုကိုခံရၿပီး မရွုမလွအသက္ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။

ဂါမဏိ

ရည္ညႊန္း။ ။ Foreign Policy, Washington Post

(၂၀၁၁ နိုဝင္ဘာထုတ္ ေဒါင္းအိုးေဝ စာေစာင္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး)

Photo - ALJAZEERA