အတိတ္ကပံုရိပ္မ်ား……{အပိုင္း ၃၆-၃၇}

အေလာင္းမင္းတရား(ခ)အေလာင္းဘုရား

အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ဦးေအာင္ေဇယ်သည္ တတိယ ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္ႀကီး (ကုန္းေဘာင္ေခတ္)ကို ထူေထာင္ခဲ့သူ၊ အမ်ိဳးသား စည္းလုံးညီညႊတ္ေရးကို ေဆာင္ရြက္၍ ကဗ်ာစာေပမ်ားကို ခ်ီးေျမႇာက္ခဲ့သည္။ ျမန္မာ့စစ္အင္အားႏွင့္ တန္ခိုးၾသဇာ ျပန္လည္ႀကီးမားလာေစရန္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

အဂၤလိပ္မ်ား မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ေသာ အေလာင္းဘုရားေခတ္

အေလာင္းမင္းတရား(ေခၚ)အေလာင္းဘုရား(၁၇၁၄ - ၁၃ ဧၿပီ ၁၇၆၀) ၏ အမည္ရင္းမွာ ဦးေအာင္ေဇယ်ျဖစ္သည္။ ထီးနန္းမစိုးစံခင္ အခ်ိန္က မုဆိုးဖိုရြာ၏ ရြာသူႀကီးျဖစ္ၿပီး ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ကိုထူေထာင္သူ ပထမဆုံးမင္းျဖစ္သည္။ အင္း၀ကို ဗဟိုျပဳကာ ထီးနန္းစိုးစံေနၾကသည္ ေညာင္ရမ္းမင္းဆက္သည္ ေနာက္ဆုံးတြင္ ေအာက္အရပ္မွ ဗညားဒလ ဦးေဆာင္သည့္ မြန္တို့ ဟံသာ၀တီမွ ပုန္ကန္မွုကို မဟန္႔တားနိုင္ေတာ့ပဲ ၿပိဳလဲခဲ့ၿပီး အင္း၀မွာလည္း မြန္စစ္သူႀကီး ဒလပန္း ကသိမ္းပိုက္ကာ အနီးအပါးမွ ျမန္မာတို့ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနခဲ့သည္။ ထို့ျပင္ မႏၲေလးအနီးတဝုိက္တြင္ လည္း ေကြ႕ရွမ္း ဂုဏၰအိမ္ ဦးေဆာင္သည့္ အုပ္စုတစ္ခုကလည္း တစ္ထီးတစ္နန္းထူေထာင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းလ်က္ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ မုဆိုးဖိုရြာမွ ရြာသူႀကီး ဦးေအာင္ေဇယ်သည္ အနီးအပါးမွ ေက်းရြာမ်ားကို စုစည္းကာ မြန္၊ေကြ႕ရွမ္းတို့ ႏွင့္သာမက ၿပိဳင္ဖက္သူ ဦးခ်စ္ညိဳ ႏွင့္ပါအၿပိဳင္ စစ္ျပဳေတာ့သည္။ ႏွိမ္ႏွင္းရန္ လာသည့္ မြန္စစ္သူႀကီး ဒလပန္း၏ တပ္မ်ားမွာ မုဆိုးဖိုရြာကို ၀န္းရံလုပ္ႀကံေသာ္လည္း အေရွ႕ဖက္နယ္စပ္ကို ယိုးဒယားတို့ လာေရာက္က်ဴးေက်ာ္သည္ကို တိုက္ခိုက္ရန္ ဟံသာ၀တီသို့တပ္ေခါက္ျပန္သျဖင့္ ဦးေအာင္ေဇယ်အတြက္ ႀကီးမားသည့္ အခြင့္အလမ္းျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး တိုက္ပြဲမ်ားကို ဆက္တိုက္ဆင္ႏြဲကာ ေနာက္ဆုံး ဟံသာ၀တီကိုပါ လက္ရယူနိုင္ခဲ့သည္။

ထိုသို့ျဖင့္ အေလာင္းမင္းတရားသည္ ေရႊ႕ဘိုၿမိဳ့မွအစျပဳၿပီး ျမန္မာတစ္နိုင္ငံလုံး သိမ္းပိုက္မင္းျပဳခဲ့သည္။ ထိုင္းနိုင္ငံ အယုဒၶယကို ခ်ီတက္သိမ္းယူေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ဘဲ အျပန္ခရီးတြင္ နက္ရြာစံကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ အေလာင္းမင္းတရားကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ သားေတာ္ႀကီး ေနာင္ေတာ္ႀကီးမင္းက ထီးနန္းအရိုက္အရာကို ဆက္ခံခဲ့သည္။

ပြဲဦးတိုက္ပြဲ

အေလာင္းမင္းတရားသည္ တပ္အား၊စစ္တပ္အင္အား အားျပည့္စုံခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ မိမိ၏ အသင္းအပင္းမ်ားကို ေခၚယူၿပီး နိုင္ငံေတာ္ထူေထာင္ရန္ တိုင္ပင္ေတာ္မူသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ မြန္တပ္မ်ား မုဆိုးဘို ကို ၀န္းရံလာသည္။ ထိုအခါ အေလာင္းမင္းတရားမွ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ ႏွင့္ အသင္းအပင္းမ်ားကို ေခၚယူ ၿပီး ခုခံ ရန္တိုင္ပင္ေလသည္။ အေလာင္းမင္းတရား၏ လက္႐ုံးေတာ္ တစ္ဦးျဖစ္ေသာ သီရီေရႊေတာင္က "ယခုမုဆိုးဘိုၿမိဳ့ကို သူတို့ ၀န္းရံလာသည္ မွာ ရွမ္း၊ျမန္မာ လူအေရာေရာ ျဖစ္သည္။ ရွမ္းႏွင့္ျမန္မာတို့မွာ မြန္တို့ဘက္မွ ႀကိဳးႀကိဳးပမ္းပမ္း အမူထမ္းၾကမည္ မဟုတ္။ မြန္တို့လည္း စစ္တိုက္ရဖန္မ်ားၿပီး အင္အား ကုန္ခန္းေနၾကေလၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ အရွင့္အေရး ကိုယ့္အေရး ျဖစ္ အေရးေတာ္ပုံေအာင္ျမင္သည္ အထိႀကီုးပမ္းတိုက္သြားၾကမည့္ သူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။" ဟုေလၽွာက္တင္ေလသည္။ မၽွးမတ္ အေပါင္းတို့လည္း မိမိ ထင္ျမင္ရာကို ေလၽွာက္တင္ၾကၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ အေလာင္းမင္းတရားမွ " မြန္တို့ဗိုလ္ေျခအင္အား မ်ားေသာ္လည္း စြန္႔စားလုပ္ႀကံရည္ ငါတို့ကို မတန္ရာ။တစ္ခ်င္တစ္ေရြးမၽွ စိန္စစ္ေက်ာက္ကို ေျမလုံးေတာင္ ရွိလင့္ကစား ေၾကမြပ်က္စီး ေအာင္ မစြမ္းရာသကဲ့သို့ ငါတို့တပ္ကို သင္းတို့ဖ်က္နိုင္မည္ေလာ၊ ငါတို့တြင္ မ်ိဳးရိကၡာ အျပည့္အစုံရွိသည္။ သင္းတို့ စစ္ေညာင္းၿပီး ရိကၡာလည္း ျပတ္ေစဦး၊ ေရမိုးလည္း ငတ္ေစဦး၊ စစ္တို့၏ သေဘာသည္ ပြဲဦးအစ ပြဲလမ္းမရလၽွင္ အားေပ်ာ့သည္။ သို့ျဖစ္ၿပီးလၽွင္ ႀကံႀကံခံေလ၊ သင္းတို့ စစ္ႏြမ္းသည့္ကာလ ငါကိုယ္တိုင္ထြက္ၿပီး တစ္ဟုန္တည္း တိုက္ေတာ္မူမည္" ဟုမိန္႔ေတာ္မူေလ၏။ အေလာင္းမင္းတရား ၏တိုက္မိန္႔ကိုရၿပီးေသာ္ ဗိုလ္မၽွုးတို့လည္း မိမိတို့တပ္ကို ျပင္ဆင္ေလ၏။ ေနာက္လိုက္ တပ္သားတို့သည္ အေျမာက္၊စိန္ေျပာင္း၊ တို့ကို လွည္းေပၚတင္လ်က္ အသင့္အေနထားရွိၿပီးေသာ္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ျပင္းထန္စြာတိုက္ၾကေလ၏။ ရန္သူဘက္ကလည္း စိန္ေျပာင္းအေျမႇာက္မ်ားျဖင့္ အဆက္မျပတ္ပစ္ခတ္ ရာ ေလာကတစ္ခုလုံး အေျမႇာက္သံမ်ားျဖင့္ဆူညံ့ေနေလ၏။ ေလးငါးရက္ဆက္ၿပီး ရန္သူမြန္မ်ားက မုဆိုးဘိုရႊာထဲသို့ ၀င္ရန္ မရေသာေၾကာင့္ အမာခံ တပ္သား ၁၅၀၀ ျဖင့္ ခံတပ္ၿမိဳ့ ဖ်က္ရန္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မုဆိုးဘိုတပ္သား တို့က အျပင္းခုခံေသာေၾကာင့္ မ၀င္နိုင္ပဲ ရွိေနၾကသည္။ ညသန္းေခါင္ယံ ၀င္ရန္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း နိုးၾကားတက္ႂကြေသာ မုဆိုးဘိုသား တို့ကို မေက်ာ္နိုင္ပဲရွိေနရာ ရန္သူတပ္သားမ်ားစြာ က်ရွံးေလ၏။ ထိုအခါရန္သူ တို့မွာ ခံတပ္ၿမိဳ့သို့ မကပ္ေတာ့ပဲ အေဝးမွ တပ္စြဲကာေနေလသည္။ ထိုအခါအေလာင္းမင္းတရားက ၿမိဳ့ျပင္ထြက္တိုက္ရန္ တိုင္ပင္ကာ တပ္၄၅တပ္ဖြဲ႕စည္း ၿပီး အသင့္ရွိေနေလ၏။ ၄၅ တပ္ဟု ဆိုေသာ္လည္း တပ္အင္အား မွာ ရန္သူႏွင့္အလြန္ကာျခားလွေပသည္။ ၁၁၁၄ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္ ၈ ရက္ ေသာၾကာေန႔ မြန္းတည့္ ခ်ိန္တြင္ အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေအာင္တံခြန္ လႊင့္လ်က္ သားေတာ္ႏွစ္ပါး၊ ျမင္းတပ္ ဆင္တပ္ မ်ားၿခံရံလ်က္ ေရႊထီးမိုးကာ ထြက္ေတာ္မူသည္။ ထိုစဥ္ အေလာင္းမင္းတရား ကိုယ္ေတာ္တိုင္ လည္းလက္သုံးေတာ္ဓားကို ဆြဲထုတ္လ်က္ တစ္ၿပိင္နက္တိုက္ရန္ အမိန္႔ေပးေတာ္မူေလ၏။ ဤသို့ မိမိဘက္ အျပင္းအထန္ တိုက္ေလေသာ္ ရန္သူတပ္မ်ား ပ်က္ေလသည္။

ေနာက္ဆုံးတိုက္ပြဲ

အေလာင္းမင္းတရား သည္ မြန္တို့၏ ဟံသာ၀တီေနျပည္ေတာ္ကို သိမ္းပိုက္ၿပီးေနာက္ ရတနာသိခၤသို့ ျပန္လည္ ခ်ီတက္လာသည္။ အေၾကာင္းမွာ မဏိပူရ ကသည္းမ်ား အႏၲရာယ္ျပဳသည္ကို ႏွိမ္ႏွင္းရန္ျဖစ္သည္။ ပဲခူးၿမိဳ့ကို တိုက္ခတ္စဥ္ မြန္စစ္သူႀကီး တလပန္းသည္ လြတ္ေျမာက္ ထြက္ေျပးကာ သံလ်င္ၿမိဳ့တြင္ အခိုင္အမာ ခုခံေနသည္။ ျမန္မာတို့က သံလ်င္ကို တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ျပန္ေသာ္ တလပန္းသည္ ျပင္သစ္သေဘၤာျဖင့္ အိႏၵိယျပည္ ရွိ ျပင္သစ္ စခန္းသို့ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ သို့ေသာ္ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ထိုသေဘၤာသည္ တနသၤာရီ ကမ္းရိုးတန္းရွိ ၿမိတ္ၿမိဳ့ တြင္ ဆိုက္ကပ္ ခိုလူံေနခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တနသၤာရီသည္ ယိုးဒယား တို့ သိမ္းပိုက္ထားရာ ျမန္မာတို့မွ တလပန္းအား သူပုန္အျဖစ္ ဖမ္းဆီးေပးရန္ အေၾကာင္း ၾကား ထားသည္။သို့ေသာ္ ယိုးဒယားဘုရင္ခံက ပင္လယ္၌ဒုကၡ ေရာက္ ခိုလူံ၀င္လာေသာ လူသာရွိသည္ တလပန္းဆိုသူ မရွိဟု ျပန္လည္ အေၾကာင္းၾကားခဲ့သည္။ ထိုျပန္ၾကားခ်က္ ကို အေလာင္းမင္းတရားလုံး၀ ႏွစ္ၿမိဳ့ျခင္းမရွိ။ သို့ေသာ္ အခြင့္မသာ သျဖင့္ ယိုးဒယားတို့၏ ရိုင္းျပမူကို သည္းခံ ေနေလသည္။ အေလာင္းမင္းတရာသည္ သကၠရာဇ္ ၁၁၁၃ တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ့ သို့ျပန္လည္ေရာက္ ရွိရာ ေရႊတိဂုံဘုရားပြဲေတာ္ကို စည္းကားစြာက်င္းပေလသည္။ ထိုေနာက္ သားေတာ္ ေမာင္ရြ(ေနာင္တြင္ ေျမဒူးမင္း) ႏွင့္ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ( ဦးတြန္) အား လူ ၈၀၀၀ တပ္ဖြဲ႕ကာ ထား၀ယ္ၿမိဳ့ကို သိမ္း ပိုက္ရန္ေစလႊတ္ လိုက္သည္။ ထား၀ယ္နယ္တစ္ေလၽွာက္တြင္ ရွိေသာ ကုန္သည္တို့သည္ ၿမိတ္ၿမိဳ့သို့ထြက္ ေျပးၾကသည္။ သားေတာ္ေမာင္ရြကလည္း ခမည္းေတာ္အား ၿမိတ္ၿမိဳ့ရွိ ရန္သူအင္အား မွာ မမ်ားလွေၾကာင္း ေလၽွာက္ထားရာ မင္းႀကီးမွ တနသၤာရီ ႏွင့္ ၿမိတ္ၿမိဳ့ တို့ကို သိမ္းပိုက္ရန္ အမိန္႔ေပးလိုက္သည္။ ယိုးဒယားတို့ စစ္တိုက္ရည္ ညံ့ေၾကာင္း ျမန္မာတို့သိေသာ အခါ ယိုးဒယား ျပည္တြင္း နယ္စပ္အထိ လိုက္တိုက္ရာ နယ္စပ္ၿမိဳ့ မ်ားကိုပင္ ျမန္မာတို့သိမ္းပိုက္လိုက္မိသည္။ ယိုးဒယား ဘက္မွလည္း စစ္တပ္မ်ားေစလႊတ္ရာ သို့ေသာ္ ျမန္မာ တပ္မ်ားကို မတိုက္ခိုက္နိုင္ပဲ ဆုတ္သြားရသည္။ ထိုအခ်ိန္ အေလာင္းမင္းတရားကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း ၿမိတ္သို့ ေရာက္လာရာ ယိုးဒယားတို့ ၿမိဳ့ေတာ္ အထိ သိမ္းပိုက္ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ ထို့ေၾကာင့္ တနသၤာရီ တြင္ တပ္မေတာ္ကို ျပန္လည္ ဖြဲ႕စည္းကာ ဆင္ကြန္းစစ္ေၾကာင္းမွ ေရွ႕ေဆာင္ ခ်ီတက္ေတာ္မူသည္။ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ ၏ တပ္မ်ားသည္ ရပ္ဗူရီၿမိဳ့သို့ ဦးစြာေရာက္သည္ ႏွင့္ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားသည္။ ယိုးဒယား ဘက္မွလည္း ရဲရင့္စြာ တိုက္ခိုက္ေသာ္လည္း ျမန္မာတို့ကို မနိုင္ပဲရွိေနသည္။ ထို့ေၾကာင့္ အယုဒၶယ ၿမိဳ့ေတာ္ အထိ တပ္မ်ားကိုဆုတ္ခြာသြားရသည္။ အယုဒၶယ ၿမိဳ့ေတာ္သည္ ျမစ္ဆုံတြင္တည္ ရွိသျဖင့္ ျမစ္မ်ားက ၿမိဳ့ေတာ္ကို က်ဳံးသဖြယ္ ၀န္းရံေနသည္။ျမန္မာတို့က ထိုျမစ္မ်ားကို ကူးၿပီးခံတပ္မ်ားကို တိုက္ခိုက္ရသည္။မင္းတရားႀကီးက တာတိုက္လင္ ကြင္းျပင္ႀကီးကို သိမ္းပိုက္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ယိုးဒယားၿမိဳ့အတြင္းရွိ တ႐ုတ္မ်ားက တပ္ ၂၂၀၀ ဖြဲ႕ကာ ျမန္မာတို့ကို ထြက္တိုက္ေလသည္။ ျမန္မာတို့က ျပန္တိုက္ေလေသာ္ တ႐ုတ္တပ္မ်ားမွာ မခံနိုင္ပဲ တပ္ပ်က္ရေလသည္။ ျမန္မာတို့သည္ ယိုးဒယား တို့ကို ၀န္းရံ ေနစဥ္ ေန႔ေရာညပါ အေျမာက္ျဖင့္ ၿမိဳ့ေတာ္တြင္း သို့ ပစ္သြင္းေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာတို့မွာ ႐ုတ္တ႐ုတ္တပ္မ်ားကို ျပန္စုကာ ဆုက္ခြာေလသည္။ အမွန္မွာ အေလာင္းမင္းတရားးႀကီးေနမေကာင္းေသာေၾကာင့္တပ္ဆုတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသည္ကို ယိုးဒယား တို့က ျမန္မာတို့ေၾကာက္၍ ေျပးၿပီဟုဆိုကာ ေနာက္မွ လိုက္တိုက္ေသာ္ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာက ျပန္လည္ တိုက္ထုတ္သျဖင့္ ယိုးဒယားတို့ တပ္ပ်က္ျပန္သည္။ ထိုစဥ္ အေလာင္းမင္းတရား မွာ မုတၱမ အနီးရွိ ကင္းရြာအေရာက္တြင္ နတ္ရြာလားေတာ္မူသည္။ သို့ေသာ္မွူးးမတ္တို့က မင္းႀကီးနတ္ရြာလားသည္ကို မေၾကညာပဲ ေနျပည္ေတာ္သို့ လူယုံကို ေစလႊတ္လ်က္ အိမ္ေရွ႕မင္းသား သားေတာ္ႀကီးအား နန္းေတာ္ကို ထိန္းသိမ္းထားေစလ်က္ ရန္ကုန္ေရာက္မွ နတ္ရြာလား ေၾကာင္း ေၾကညာသည္။ ေနာင္ေတာ္ႀကီးလည္း ၁၁၂၂ ခုႏွစ္ နယုန္လျပည့္ေက်ာ္ ၉ ရက္ေန႔တြင္ နန္းတက္ေတာ္ မူေလသည္။ အေလာင္းမင္းတရား နတ္ရြာလား ၿပီး ဟု ယိုးဒယား တို့ကို ေနာက္ေၾကာင္းမွ ေနၿပီး ျဖည္းျဖည္း တိုက္ေနေသာ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာၾကားေသာ္သည္ ျမန္မာျပည္၀င္သည္ႏွင့္ ေနျပည္ေတာ္သို့ မ၀င္ပဲ အင္း၀ သို့ခ်ီတက္ ကာ သိမ္းပိုက္ လ်က္ေနေလသည္။ ထိုအခါ ေနာင္ေတာ္ႀကီးသည္ မိမိ နန္းတက္သည္ ႏွင့္ နိုင္ငံတစ္၀န္းတြင္ ပုန္ကန္မူမ်ားလည္း မ်ားလာသည္။ သို့ေသာ္ ေနာင္ေတာ္ႀကီးသည္ ပုန္ကုန္သူမ်ားကို ေအာင္ျမင္စြာ ႏွိမ္နင္းနိုင္ခဲ့ သည္။

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=242279050873778&id=100052750552142